روزه سكوت

 

 

                                

سالها انتظار

 

جانم، يارم

سالهاست كه در انتظارم

.................

 سالهاپيش

روزي بود

يا شبي

در بروي خود بستي

 و كليد در چاه كردي

و مرا ياراي در چاه شدن نبود

ميترسيدم

آري ميترسيدم

و تو تنها ماندي و من در عذاب

عجبا كه چه نزديك بوديم: در يك بدن

و چه دور: دو سوي دري بسته كه اميدي به باز شدنش نبود

 چشمانم در جستجوي نوري

 اما هيچ نيود

 و گوشها در انتظار نجوايي

اما سكوت

 و  سكوت

 و  سكوت..............

 و من غافل از نشانه هايت

پشت در بسته

پير شدم

صداي بي صدايت را نشنيدم

و زبان بي زبانيت را نفهميدم: ترسها، اميدها، عشقها و نفرتها

و تمام آنچه  را نشان از زنده بودنم داشت

و نشان از زنده بودنت

......................................

اما

كودكم

عزيزترينم

حال كه بوي پيراهنت را دريافتم

ديگر در انتظار نخواهم ماند

با بدن نحيفمان

در چاه خواهم شد

  باز خواهم گشت

 و كليد قفل تنهاييمان را خواهم آورد

با آغوشي باز به وسعت

سالهاي سال

 انتظار

 پي نوشت: ديشب علت اصلي يكي از ترسامو كه يه نقاب پر زرق و برق به خودش زده بود فهميدم، علتش اينه كه ني ني ميترسه رقيب براش پيدا شه و اوضاع از ايني كه هست بدتر بشه، با هم يه قراراييم گذاشتيم، خوشحالم

 

يادداشت شخصي

 

 موفقيتهام و شكستهام، احساساي خوب وبدم، رسيدنا و نرسيدنام، روابطم با بقيه ، اصلا كل زندگيم، نتيجه روابط من با خودمه و من به اين دنيا اومدم كه اين رابطه رو بهبود ببخشم. به نظر خيلي ساده و واضح ميرسه، ولي همش يادم ميره و بايد مرتب ياد آوريش كنم. اينجا نوشتم و به زبان ساده هم نوشتم تا هي بيام و سر بزنم و يادم بيفته،

بعدشم براي زنده بودن، بايد هر لحظه هوشيار باشي و براي همون لحظه تصميم بگيري و عمل كني، تاكيد ميكنم يادم نره كه اولا هر لحظه: يعني اگه بعضي لحظه ها رو طبق عادت و بدون توجه بگذروني ، اونا رو زندگي نكردي ( البته ميدونم كه اين لحظه ها زيادن و قرارم نيست همه چي كامل باشه )، دوم اینکه براي همون لحظه: يعني توجهت تو همون لحظه باشه و هي براي آينده برنامه ريزي نكني ( اين نكته خيلي به درد من ميخوره، يادم باشه كه برنامه ريزيهاي تعيين شده زيادي دارم كه قراره در آينده انجامشون بدم و مدتهاست كه تلنبار شدن، بايد علتش اين باشه كه در زمان برنامه ريزي انگيزه زيادي داشتم كه با گذشت زمان از بين رفته و علتاي ديگه و در كل علتش هر چي هم كه باشه، تجربه بهم ثابت كرده كه اون روشا نتيجه نداده )، سوم اینکه تصميم بگيري : يعني طبق تصميماي گذشته عمل نكني، يعني پويا باشي و واقعا اينم تجربه كردم كه خيلي از تصميمايي كه به نظر كاملا صحيح ميرسن تو همه لحظات و شرايط به درد نميخورن، زنده بودن يعني اينكه تو هر لحظه بر حسب شرايط خاص اون لحظه بتوني تصميم بگيري، شايد به نظر سخت بياد اما زيادم سخت نيست، چون خيلي از تصميمايي كه از قبل گرفته شدن ( خيلي از ضبطاي والد يا تصميمايي كه بالغ گرفته و ضبط شده ) اكثرا به دردم ميخورن اما نه لزوما هميشه و همشون. واسه همين اگه هوشيار باشيم ميتونيم تصميم مناسب همون لحظه رو بگيريم كه ميتونه از همون تصميماي هميشگي  باشه يا تصميم جديدي براي همون موقع. چهارم اینکه  عمل كني: اينم كمكم ميكنه، چون تصميمي كه ميگيري مال همون زمانه بايد تو همون لحظه عمل بشه و ديگه نميشه بازم گذاشتش تا يه روزي بهش عمل بشه و جلوي  داستان  تكراري تصميماي خوبي كه بهشون عمل نشده گرفته ميشه. راستي همينجا بگم كه ارزش برنامه ريزي براي زندگي رو نميخوام نفي كنما، ولي براي عمل كردن به مثلا برنامه يكساله اي كه ريختي، بايد در لحظه باشي و هرلحظه در راستاي اون هدف و برنامه اصلي نو به نو تصميم بگيري

پي نوشت۱: يه عالمه ديگه هم هست، اما ميزارمشون براي پستاي ديگه

پي نوشت۲:اين پستو ديگه نميزارم به جمع تصميماي عمل نشده بپيونده،

پي نوشت ۳: حين نوشتن اين پست همش به خودم ميگفتم اين مطالب خيلي شخصيه و به زبون خيلي ساده هم نوشته شده، بهتر نيست تو دفتر خودت بنويسيشون؟ اما بعد فكر كردم بهتره اينجا باشه، هم خودم بيشتر از دفترم بهش سر ميزنم و يادم ميفته، هم شايد به درد ديگرونم بخوره يا بقيه يه نظري بدن كه به درد من بخوره ، تازشم مگه اشكالي داره؟ ها؟ ها ها ها؟

 

نگاشون کن-1

 

۱-

 

۲-

 

۳-

 

۴-

 

۵-

من...تو...من و تو

 

۱-تفاوتهامان بسيار

مثل مدادرنگيها

 

۲-  تو

 بي نيازي

و دانستن چراييش را

چه حاجت؟

حال كه آرامي

و بي ادعا، هر لحظه

به زندگي لبخند ميزني

و مرا

تمام آنچه كه ميدانم

چه حاصل؟

وقتي، همچنان اسير عادت

باد به غبغب مي اندازم

و نقشه فرداها ميكشم.........،

دريغا،

چه زود فراموش ميكنم،

دريغا،

چه دير به خاطر مي آورم...

 

۳- بازهم

غافلگيرم كردي

وقتي

درگير برنامه ريزيهاي بي پايان ذهن خويش بودم

و تو به آرامي گفتي:

" كوهها رو ببين، روشون برف نشسته "

 

۴- ترك ميخورد

نقاب سختم

با سلاح نرم تو : سادگيت

 لطفا ادامه بده

به كمكت احتياج دارم...

 

۵- كار خود ميكني و

راه خود ميروي

استوار اما

چه كودكانه،

در كار خود مانده ام و

راه نمي يابم

و هر از چند گاهي

ميخواهم كودكي كنم

با تقلیدی ناشيانه

 

۶-بالاخره

 ت

ص

م

ي

م

گرفتم

هوامو داشته باش رفيق

پي نوشت: بعضي شعرارو يه روز بعد از نوشتن پست يه كمي ويرايش كردم  

 

اين بار مرا بخوان

 

تولدي ديگر،

صداي فريادهاي مادر 

آميخته در گريه نوزاد

 كدام درد بيشتري ميكشند؟

مادر يا فرزند؟

نميدانم

                               

                                                                و

                                                       تجربه اينروزها:

                                                             انگار 

                                    درد متولد شدن كم از درد متولد كردن نيست

                                                         ..............

                                                      و من در ابتداي راه

                                               هنوز پوسته را نشكسته ام

                                             و هنوز گريه اول را سر نداده ا م

                                                               .....

                                                            رفيقم،

                                                       در آغوشم بگير  

                                                        بر پشتم بزن

                                                 تا صداي گريه را بشنوي

                                                    صداي اولين نفس

                                                              و  

                                                          ياريم كن 

                                                       تا آماده شوم

                                                           براي 

                                                       تولدي ديگر

                                                       تولد يك نوزاد

                                                               و

                                                       تولد يك مادر

نميشه گفت

 

 

بالاخره كارام كم شدن

اما حالا

هم پر پرم ( به ضم پ    )

هم خالي خالي ( اين كه ديگه ضمه و فتحه نميخواد  )

واسه همين

نميتونم بنويسم  

کسی فهمید چی گفتم؟ها؟ ها ها ها ها؟

پي نوشت ۱: اگه فكر ميكنين عكس با متن ارتباطي نداره، سخت در اشتباهيد، كاملا مرتبطه، اما با قسمتهايي از متن كه نوشته نشده، در ضمن قسم ميخورم اين آخرين عكس سيبيه كه اينجا ميزارم

فعلا تا بعدا