|
چالش نامنقطع و بي انتهاي ما سه تا
|
||
|
با اين چشاي بسته یه نگاهی به خودم بندازم، همممم؟ |
۱-حواس خود را پيشكش كردم
به امپراطوري جهان شمول " تفكر"
پس از اين برايم گل نياور
به كارم نمي آيد...
۲-سرخ سرخ، گره اخمم..
سبز سبز، چين خنده ام...
و من در اين ميان...
۳- چه بهاي گزافي دارد
سرك كشيدن به خانه كودكي
باز پشت درم مادر، اما
تو در مگشا
۴- بسكي جوان
كفشهاي خاك آلودت
چه لذتي را با خود تا استوديو حمل كرده بود
همكار
رخصت همراهي ميدهي؟
">
پي نوشت: نوزدهم روز خيلي خوبي بود
وقتي نيك رو خوندم، شك نداشتم كه من هم ميخوام از شركت كننده ها تو اين طرح پيشنهادي باشم و البته هنوزم بر همين باورم ولي وقتي درباره چنين اقداماتي بحثي با سهي لاي عزيز داشتيم، انگار يكي از دوزاريام كه خيلي وقت بود تو راه گير كرده بود افتاد و من صداشو به وضوح شنيدم: دريييييييييينگ
من يه آدم دلرحم و مهربونم ( نوشابه بود اونم نوشابه خانواده
)، خيلي وقتا كارايي كه براي مردم كردم به دليل اين بوده كه دلم براشون سوخته، تازه خيلي هم فكر كردم كار درستي ميكنم و ته دلم همچين از اين كارام خوشمم اومده، در واقع همينجا بوده كه دوزاريه گير كرده بوده...، اما تو اين دو روز كه دو زاريه افتاده از اين دلسوزيهام خجالت ميكشم
، در واقع دلسوزي و ترحم تا به حال براي من جزو خصلتهاي نيك به حساب ميومد و از حالا...
راستشو بخواين همچين يه كمي تو اين زمينه مونگول بازي در آوردم، آخه بارها برام پيش اومده بود كه در مقابل اين دلسوزيام مردم چندان واكنش مثبتي هم نداشتند و حتي يه بنده خدايي بهم گفته بود: " دوستي خاله خرسه نميخوام" ( البته نميدونم اين ضرب المثل اينجا مصداق داره يا نه
) پس چرا دوزايم نميفتاد كه آدما با اين كار من ممكنه كمكي گرفته باشن ولي عزت نفسشون چي؟ غرورشون چي؟ مسخرس از خودم بدم مياد و از خنگيم بيشتر...
ميدونم كه اينم مثل ساير اشتباهاتمون ريشه در ضبطهاي دوران كودكي داره، من در خانواده اي با اولگوي دلسوزي و ترحم بزرگ شدم، هنوزم اگر تو خانواده ما كسي با ترحم به ديگري محبت كنه كار خوبي كرده و اين عقيده در من نهادينه شده و رشد كرده، جالب اينه كه همون افراد خانوادم كه منشا اين آموزشا بودن ، وقتي با ترحم براشون كاري ميكني، واكنششون چندان مثبت نيست، بگذريم...
ديگه قرار نيست شكوه و شكايت كنم، امروز من قدرت تشخيص دارم و آزادم تا تصميم بگيرم و تصميممو گرفتم، اميدوارم در عمل بتونم اجراش كنم
پي نوشت۱: اين پست به اين معني نيست كه از شركت تو طرح پيشنهادي نيك منصرف شدم بلكه قراره با يه ديدگاه ديگه و از موضع ديگه اي شركت كنم.
پي نوشت۲: از نيك ( كتايون؟ ) ممنونم و از سهي لا ممنونتر
پيشاپيش قدمهايم، نور....
مي بينم، مي روم....
پشتگرمم
به پشتوانه گرماي دستت
و صداي نفسهايت، دم و بازدم، دم و بازدم....
و لبخندي كه بر سايه ات نقش بسته
آن لبخند جاودان
صداي محمد اصفهاني تو گوشمه : "دست از طلب ندارم تا كام من بر آيد"
و من جواب ميدم " دست از طلب بدارم تا كام من بر آيد "
پي نوشت: از اونجايي كه تمركز به طريقه مثبتش رو خوب بلد نبودم، هرگاه به اصرار طلب كردم، نرسيدم و هرگاه هدف رو رها كردم خودش اومده پشت در خونم و در زده، اما اينم ميدونم كه تمركز مثبت از رهاسازي هم موثرتره.( مسخرس پي نوشت از خود مطلب طولاني تر شد )
|