سالها ميدوي، ميپرسي و ميخوني، اينجا و اونجا سرك ميكشي، چيزاي تازه ياد ميگيري و هي بيشتر و بيشتر كشف ميكني، هي كشف ميكني و هي مثل بادكنك باد ميشي و ميري بالاتر، هي بيشتر از بقيه حاليت ميشه و بدجوري احساس آگاهي و روشنفكري و به روز بودن ميكني و بازم باد ميشي و باد ميشي و هي ميري بالا و بالا و بالاتر......
تا اگه يه روز شانس بياري و بادكنك وجودت به يه سوزني، تيغي، سيخي گير كنه، اونوقته كه بوووووووووومب...............ميفتي پايين
اگه بتوني بدون تعصب يه نگاهي به اونچه پرت ( به ضم پ و كسر ر ) كرده بوده بندازي، ميبيني كه همش هيچ بوده، خلاء........ و الان درست جايي ايستادي كه بچگيهات ايستاده بودي.......حالا ميفهمي كه نتيجه اينهمه دويدنها و پرسيدنها و بالا پايين كردنها رسيدن به نقطه آغازه......رسيدن به جايي كه بدون هيچ آموخته اي واقعا" زندگي ميكردي..........ميبيني كه همه راهي كه رفتي و رنجي كه بردي ميخواد بهت بگه : درست مثل روز اول، دور از بايد و نبايدها،پيش فرضها و قضاوتها، كودكانه به كشف لحظه ها بپرداز..........همين، ( به همين سادگي، به همين خوشمزگي
الان بر اين باورم كه بسته به شرايط منحصر به فرد اشخاص براي رسيدن به اين سادگي راههاي متفاوتي هست و خيليهامونم يه راه پرپيچ وخم با كلي فراز و نشيب رو بايد طي كنيم و در واقع از پيچيدگي به سادگي برسيم
)
"
اونوقت چاره چیه؟ ها؟
......من چیکار کنم، ني ني لج كرده بود....شايد يه پست گذاشتم درباره اين غيبتاي طولانيم.... كه ممكنه تكرارم بشه
